W Diecezji Świdnickiej, w malowniczym zakątku Polski, w Sudetach pod samym szczytem góry Iglicznej (847 m n.p.m.), skąd roztacza się wspaniały widok na Masyw Śnieżnika i Kotlinę Kłodzką, w późnobarokowej świątyni z końca XVIII w., króluje Matka Boża czczona jako Przyczyna Naszej Radości „Maria Śnieżna”.

Dzieje Sanktuarium sięgają czasów, kiedy Śląsk należał do Austrii, a ludność Ziemi Kłodzkiej pielgrzymowała do austriackiego Sanktuarium Matki Bożej w Mariazell.

Po przyłączeniu hrabstwa kłodzkiego do Prus w 1742 roku, pielgrzymujący do Mariazell mieli problemy z przekroczeniem granicy austriacko - pruskiej. Wówczas to mieszkaniec wioski Wilkanów, Krzysztof Veit, wracając w 1750 r. z pielgrzymki do Mariazell, przyniósł wykonaną z drewna lipowego, ludową kopię figury Matki Bożej z Mariazell.

Figura umieszczono na stoku góry Iglicznej, pod konarem rozłożystego buka. Miała przypominać austriackie sanktuarium w Mariazell. Piętnaście lat później wichura zrywająca dachy w Wilkanowie, przewracająca drzewa w miejscowości i na stoku góry Iglicznej, przewróciła również stary buk ze znajdującą się na nim figurą Matki Bożej, która ocalała nieuszkodzona. Widząc w tym działanie Opatrzności Bożej, figurę przeniesiono w inne miejsce niezniszczone przez wichury i burze. W 1776 roku, w miejscu obecnej plebanii, wybudowano kolejną drewnianą kaplicę, w której 26 czerwca 1777 roku wyproszono pierwsze potwierdzone uzdrowienie. Było nim przywrócenie wzroku mieszkańcowi Siennej, synowi Wawrzyńca Franke, który wpadł do dołu z wapnem i stracił wzrok. Rodzice modląc się przed figurą, za pośrednictwem Matki Bożej, wyprosili u Wszechmogącego Boga przywrócenie wzroku. Następny cud to uzdrowienie zmiażdżonej przez tryby młyńskie ręki synowi młynarza z Wilkanowa. Do 1782 r. komisyjnie potwierdzono dwanaście uzdrowień. Na górę Igliczną coraz częściej zaczęli przybywać pielgrzymi, a drewniana kaplica szybko okazała się zbyt mała.

18 czerwca 1781 roku poświęcono kamień węgielny rozpoczynając budowę obecnej świątyni. Prace murarskie prowadził Andrzej Jäger z Międzylesia, a ciesielskie Józef Knietig z Wilkanowa. Pod ich nadzorem budowlę wznosili przybywający pielgrzymi. W dniu 22 października 1782 roku kościół poświęcił Wikariusz Biskupi arcybiskupa Pragi, Dziekan Kłodzki, Proboszcz Parafii Międzylesie, ksiądz Karol Winter. Świątynia otrzymała wezwanie „Maria Śnieżna”. Dwa lata później ukończono budowę wieży, a w latach 1821-23 dobudowano krużganki otaczające nawę kościoła.



Tablica pamiątkowa, poświęcona pamięci kapłanów sprawujących opiekę duszpasterską nad Sanktuarium i troszczących się o jego rozwój, z podziałem na dwa okresy, kiedy sprawowali pieczę: kapłani dochodzący do Sanktuarium z Wilkanowa i kapłani przebywających na stałe w Sanktuarium: Zgromadzenie Księży Chrystusowców, Ojców Redemptorystów i księży diecezjalnych. Z lewej strony u góry tablicy grafika ukazująca część świątyni - sanktuarium od strony wejścia głównego wraz ze stojącym przed kościołem krzyżem. Po prawej stronie zaproszenie słowami Mt 11, 28, a pod nim daty rozpoczęcia budowy świątyni, jej poświęcenia oraz wezwanie jakie otrzymała świątynia.
Treść tablicy: PRZYJDŹCIE DO MNIE WSZYSCY, KTÓRZY UTRUDZENI I OBCIĄŻENI JESTEŚCIE, A JA WAS POKRZEPIĘ Mt 11, 28. 18.06.1781 r. położenie kamienia węgielnego pod budowę obecnej świątyni. 22.10.1782 r. poświęcenie wybudowanej świątyni, którego dokonał Wikariusz Biskupi arcybiskupa Pragi, Dziekan Kłodzki, Proboszcz Parafii Międzylesie, ksiądz Karol Winter, a patronką świątyni została Najświętsza Panna Maria Śnieżna (Beate Virgine Mariæ ad Nives, Jungfrau Maria Schnee). Od tego czasu opiekę duszpasterską nad tym miejscem sprawowali: do roku 1956 księża diecezjalni - proboszczowie z Parafii Wilkanów (Wölfelsdorf), na której terenie wzniesiono to Sanktuarium, a dla jego rozwoju zasłużyli się: ks. Jozeph Franke 1778-1784 i wikariusz ks. Franz Pausewang, ks. Ignatz Seliger 1784-1812, ks. Joseph Larisch 1812-1849, ks. Franz Noha 1854-1865 i wikariusz ks. Paul Austen 1862-1884, ks. Paul Nonast 1894-1942 i wikariusz Rudolf Karger 1928-1940, od roku 1957 do 1977 Towarzystwo Chrystusowe dla Polonii Zagranicznej, a rektorem kościoła był: ks. Henryk Kamiński TChr. 1957-1965, ks. Daniel Niemiec TChr. 1965-1966, ks. Antoni Rein TChr. 1966-1971, ks. Franciszek Perliński TChr. 1971-1977, od roku 1977 do 1987 Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela (Redemptoryści) a rektorem kościoła był: O. Antoni Bujak CSsR 1977-1987, od roku 1987 księża diecezjalni, a rektorem kościoła był: ks. Romuald Warachim 1987-1989, ks. Andrzej Adamiak 1989-2021.



remonty

Przy obiekcie Sanktuarium „Maria Śnieżna” ciągle prowadzone są prace konserwatorskie, restauratorskie i roboty budowlane, które mają za zadanie przywrócić świetność obiektu, zabezpieczyć przed działaniem czynników atmosferycznych oraz umożliwić bezpieczny pobyt przybywających do tego obiektu, ważnego pod względem kultu religijnego, kultury i dziedzictwa narodowego w Kotlinie Kłodzkiej jak i w Województwie Dolnośląskim. Z większych prac w ostatnim trzydziestoleciu wykonano:



W latach 2008-2011 przeprowadzono prace remontowo-konserwatorskie pod nawą „Rewaloryzacja Sanktuarium Matki Bożej Przyczyny Naszej Radości „Maria Śnieżna” wraz infrastrukturą towarzyszącą oraz zabezpieczeniem przeciwpożarowym i instalacją systemu monitoringu”, dofinansowane z  Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Dolnośląskiego na lata 2007-2013, w kwocie 1.909.765,59 PLN co stanowiło 69,99% wydatków kwalifikowanych wynoszących 2.728.626,35 PLN.



W latach 2017-2018 przeprowadzono prace pod nazwą:

Kompleksowa modernizacja energetyczna budynku użyteczności publicznej Rektoratu Sanktuarium Matki Bożej Przyczyny Naszej Radości „Maria Śnieżna” w Górze Iglicznej



Wykonanie prac remontowych i konserwatorskich możliwe było dzięki dotacji, których udzieliły:

oraz wsparcie finansowe od osób i firm prywatnych.

Bóg zapłać wszystkim Dobrodziejom, którzy jakąkolwiek ofiarą, pomocą lub modlitwą wsparli to szczególne miejsce - Sanktuarium Matki Bożej Przyczyny Naszej Radości „Maria Śnieżna”, a przez to przyczynili się, aby to miejsce stało się godnym przebywania Matki Bożej.